U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

^ De Nieuwe cover van de herziene uitgave (derde druk)

 

 ^ Maaike Vaatstra (nu Terpstra) in 2011

 

 ^ Maaike Vaatstra in december 2013. Gesloopt door het OM, justitie, politie en de laatste 2 jaar vooral door haar ex-man Bauke en haar kinderen....

 ^ Is dit de moordenaar van Marianne? Jasper Steringa? Lees het boek en die vraag wordt glashelder beantwoord met: 'Nee'

 

Of is dit de moordenaar van Marianne: Ali Houssein Hassan (Ali Heval). Lees het boek en die vraag wordt even helder als overtuigend beantwoord met: 'Ja'

Marianne Vaatstra. Als doden konden spreken.....

 

De Moordzaak Marianne Vaatstra


 

Voorwoord (1)

 

Geen moord die zoveel media-aandacht kreeg als die op Marianne Vaatstra in 1999. De zaak, die 72 meter aan dossiermappen beslaat en miljoenen aan gemeenschapsgelden heeft gekost, bleef veertien jaar lang in het nieuws. Media-uitingen die veelal werden gedomineerd door speculaties en persberichten van Justitie zelf waarin jarenlang de meest flagrante leugens werden gedebiteerd.

 

Al vanaf dag één liep het gierend uit de klauw. Twee griezelige gekken uit het AZC Kollum, Ali Hassan en Feik Mustafa, werden direct na de moord door Justitie zelf weggesluisd. Jarenlang werd er gelogen en gefraudeerd om uiteindelijk Jasper Steringa veroordeeld te krijgen voor de moord op Marianne Vaatstra. De hoofdrolspelers: rechercheurs van het Recherche Bijstand Team (RBT), de directieleden van het AZC, mensen van het COA, het IND en het grenshospitium Amsterdam, Friese politieambtenaren en mensen van de Marechaussee, burgemeester Piet Visser, wethouders, hoofdofficieren van Justitie Harm Brouwer, Severein en De Graaf en uiteindelijk ook Joris Demmink en het NFI.

 

Tientallen getuigen die bloedserieus aan kwamen zetten met heikele, voor de politie onwenselijke verklaringen, werden doodgezwegen of geïntimideerd. Processen verbaal werden, juist in die gevallen, niet opgemaakt. Bewijsstukken dat het absoluut om asielzoekers moest gaan werden weggemoffeld en nooit meer teruggevonden. De brave burger die een bijdrage dacht te leveren aan het oplossen van de moord werd de wacht aangezegd. Alles werd uit de kast gehaald om asielzoekers uit te sluiten terwijl de in de nacht van de moord verdwenen Ali nooit meer is teruggevonden en er dus ook geen DNA-vergelijking van deze hoofdverdachte, die Marianne al eerder had gedreigd haar keel af te snijden, met het gevonden spermaspoor kon plaatsvinden. Enkele andere verdachten werden uitgesloten op de mismatch van het op en in het lichaam van Marianne gevonden DNA terwijl de grootste sukkel begrijpt dat de verkrachter niet per se de moordenaar hoeft te zijn en de moordenaar niet de verkrachter. Politie, Justitie en het OM focusten op een één-dader-scenario. Een meer-dader-scenario zou al te veel wijzen naar de brave jongens uit het AZC die in sommige gevallen in het land van herkomst al moorden op hun naam hadden staan. Moorden waarbij eveneens de keel werd doorgesneden.

 

Zowel bij de start als in de voorlopige finale van deze moordzaak hebben de leden van het cold case-team, het OM, de Rechterlijke Macht en alle opeenvolgende ministers van Justitie als Korthals, Donner, Hirsch Ballin en Opstelten zich steil achterover gelogen om vervolgens Peter R. de Vries en advocaat Jan Vlug in te huren om deze leugen te verkopen. De Main Stream Media (MSM) en politici weigerden dit verhaal in het openbaar aan de kaak te stellen. Direct betrokken getuigen durven zich niet meer te uiten over hun kennis van dit drama. Sterker, de nabestaanden van Marianne en de familie van Jasper werden en worden constant ‘bewerkt’ en gewaarschuwd tegen onze ‘complottheorieën’, waarbij de bedreigingen aan ons adres niet van de lucht waren.

 

Vader Bauke heeft met behulp van een handvol steradvocaten herhaaldelijk via slopende procedures geprobeerd inzage te krijgen in het dossier en in het bijzonder de verhoren van Marianne d’r toenmalige vriendje Spencer Sletering. Dit is door het OM steeds geweigerd. Belangrijke verklaringen zijn nooit boven water gekomen, in het sectierapport en het obductierapport waren grote tekstdelen en close ups van de gruwelijke verwondingen weggekalkt. De familie werd voorgehouden dat zij dat maar beter niet konden zien. Het was te gruwelijk voor woorden. Te gruwelijk om te worden toegeschreven aan een simpele boer die feitelijk aan de verwurging van zijn slachtoffer genoeg had om zijn daad te verhullen.

 

Uiteindelijk werd de Oudwoudense boer toch veroordeeld tot 18 jaar gevangenis waar in ‘Het verboden dagboek van Maaike Vaatstra’ een geheel andere uitkomst op een heldere manier uiteengezet wordt. Een verhandeling en allesbepalende onthulling die recht doet aan de geestelijke nalatenschap van het 16-jarige meisje uit Zwaagwesteinde: Marianne Imke Vaatstra. Een dagboek ook waaruit blijkt dat een bizarre periode van bijna 14 jaar werd afgesloten met een leugen van astronomische omvang. Een leugen die zijn weerga niet kent en na verschijning van dit boek de geschiedenis zal ingaan als de grootste doofpot in de Nederlandse rechtsgeschiedenis. De weerzinwekkende misdrijven van het OM, Justitie en politie worden genadeloos blootgelegd. We noemen namen en rugnummers, man en paard.

 

Samen met een clubje van een twaalftal getrouwen onderzochten de auteurs gedurende een periode van bijna vijf jaar alle relevante ins en outs van deze moordzaak. Vasthoudendheid en onorthodoxe onderzoeksmethoden leidden uiteindelijk tot een goudgerande scoop, onder andere inhoudend meerdere notarieel vastgelegde kluisverklaringen van een onbedoeld en ongewild bij de moord betrokkene, een direct bij de moord betrokkene en een beeldopname (beeld én geluid) van een gesprek tussen drie justitiabelen waarin duidelijk wordt dat men exact op de hoogte was van de identiteit van de werkelijke moordenaars van Marianne. Moordenaars, meervoud. Hoe het OM het heeft gefikst om tot een 100% DNA match te komen valt te verklaren zoals er ook een redelijk beeld is ontstaan van de wijze waarop en de reden waarom de valse bekentenis van Jasper Steringa tot stand is gekomen.

 

Lees, verbaas je en huiver.

 

J. Hans Mauritz

 

Voorwoord (2)

 

Toespraak van Wim Dankbaar tijdens de boekpresentatie van 9 mei 2014:

 

Beste mensen en vrienden, ook namens mij welkom op deze boekpresentatie. Ik denk de bekroning op 5 jaar onbezoldigd en moeizaam werk. Van mij en vele anderen. Wat dat betreft moet ik met name Klaske even noemen. Die is al veel langer bezig en heeft mij in dit drama getrokken. Dankjewel, Klaske. Ik weet niet of ik dat nou sarcastisch moet bedoelen of niet. Maar ik wil in elk geval van de gelegenheid gebruik maken om één en ander toe te lichten. Met name over mijn drijfveer en motivatie. Want ik word niet altijd even goed begrepen. Nog even los van het valse beeld dat de media ervan hebben gemaakt.

Vaak krijg ik de vraag: Wat bezielt je om dit te doen? Waarom kap je er niet mee? Je krijgt alleen maar negatieve publiciteit. Je wordt helemaal afgemaakt in de media, Peter R. de Vries voorop. En je verliest elke rechtszaak!

Welnu, ik zal bekennen dat het af en toe best zwaar was. Maar ja, je weet dat het onterecht is en dat je op het rechte spoor zit. Ik zit zo in elkaar dat ik dan toch het karwei wil afmaken. Maar laat ik eerst zeggen waar het me niet in de eerste plaats om te doen is. Het is me niet te doen om de moord op te lossen. Het is me niet te doen om de ware moordenaars van Marianne Vaatstra berecht te krijgen. Het is me ook niet te doen om de familie Vaatstra te helpen. Of de familie Steringa. Het is me ook niet te doen om de onschuld van Jasper Steringa aan te tonen. Dat zou mooi meegenomen zijn maar ik zie dat slechts als bijvangsten.

Want het is mij voornamelijk te doen om de leugens en misdrijven van onze eigen Justitie boven tafel te brengen. Dat maakt dit boek meer dan zomaar een boek over een individuele moordzaak. Want als het gebeurt in deze zaak, gebeurt het in andere zaken ook. De beter ingevoerden onder ons weten al lang dat dit het geval is en een structureel probleem is geworden. Een niet integere Justitie is een probleem van algemeen belang dat ons allemaal aangaat. Ook daarom vind ik dit een belangrijk boek. Ik ben opgegroeid in dit land met het idee dat het een nette democratische rechtsstaat is, met goede wetten en ordentelijke regels. Een voorbeeld voor andere landen. Met een rechtvaardig Justitie dat ons behoedt en beschermt voor misdaden en wantoestanden. Met vrije media die eerlijk en objectief verslag doen van de nieuwsfeiten en gebeurtenissen. Welnu, dat naïeve beeld is voor mij helemaal veranderd de afgelopen jaren. Ik had bij de Deventer moordzaak al het nodige meegemaakt, overigens ook een zaak met een hoofdrol voor Jan Vlug, niet toevallig naar mijn overtuiging, maar de Vaatstra zaak slaat werkelijk alles.

Als onze eigen overheid, die we met zijn allen betalen, ons voorliegt en bedriegt, dan is er geen grotere misstand denkbaar. De overheid is voor de burger ongeveer wat een ouder voor een kind is. Je moet je ouders kunnen vertrouwen, je bent ervan afhankelijk, je moet naar ze luisteren en als je dat niet doet, kun je straf krijgen. Een liegende, frauderende overheid vind ik daarom bijna net zo erg als een ouder die zijn kind mishandelt. En helemaal als het ook nog eens justitie betreft, dat ons ter verantwoording mag roepen als we ons misdragen. Nog ernstiger wordt het als het een miljoenen verslindend moordonderzoek betreft op kosten van de gemeenschap. Dat DNA-verwantschapsonderzoek alleen al heeft miljoenen gekost. Het is één grote poppenkast geweest. Het boek zal u daarvan overtuigen. Wij hebben gewoon betaald voor ons eigen bedrog. Het motiveert mij om dat aan te tonen, en ik vind dat ik daarmee een bijdrage probeer te leveren aan het algemeen belang. Aan de kwaliteit van de samenleving. Als de fouten, blunders, leugens en misdrijven, hoe je het noemen wilt, niet zichtbaar worden gemaakt, kan er ook niets verbeterd worden. Ik wil de rotte appels zichtbaar maken met dit boek. Want in onze rechtsstaat woekert een gezwel dat door velen nog niet ontdekt is. Bij het uitblijven van de diagnose is de patiënt vroeg of laat ten dode opgeschreven. Die diagnose wil ik ook stellen met dit boek. Dat is dus ongeveer wat mij bezielt.

Terug naar de moord: Het is soms al moeilijk voor de politie om een moord op te lossen. Het is nog moeilijker voor particulieren. Wij beschikken niet over dezelfde middelen als de politie. Wij kunnen bijvoorbeeld geen mensen arresteren of verhoren. Maar het is nog moeilijker als Justitie en de media je tegenwerken omdat de ware toedracht in de doofpot moet blijven. En het is bijna onmogelijk als je ook nog corrupte rechtszaken tegen je aangespannen krijgt. En toch durven wij te zeggen dat het ons in weerwil van al deze tegenwerking is gelukt om deze moord op te lossen. Misschien niet juridisch, en dat zal waarschijnlijk ook nooit gebeuren, maar wel in de werkelijke wereld van gewone mensen. De juridische waarheid is niet altijd de echte waarheid. Dat is al vaak genoeg gebleken. We hoeven maar te denken aan Cees Borsboom van de Schiedammer Parkmoord, of Ina Post, Lucia de Berk, de Twee van Putten, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik hoop dat Ernest Louwes en Louis Hagemann ooit nog eens in dat rijtje terecht komen, want dat die onschuldig zijn, staat voor mij ook zo vast als een huis.

 

Maar de Vaatstra-zaak spant echt de kroon. Dat is echt het grootste bedrog dat ooit over Nederland is uitgestort. Hier zijn de crimefighters de criminelen geworden. Want vanaf dag 1 wist Justitie wie de daders waren. Die zijn meteen stiekem, buiten het zicht van het publiek om, nog datzelfde weekend weggesluisd en vervolgens zijn de nabestaanden en de rest van het land 14 jaar lang voorgelogen, om tot slot een veeboer te dwingen om de moord op zich te nemen. De moord moest aanvankelijk onopgelost blijven, maar nu de druk van de tegenstanders te groot werd en steeds meer media-aandacht kregen, moest er een oplossing komen. Zo werd de doofpot voor eens en voor altijd gesloten, dachten ze. Zo waren ze voorgoed af van die lastige “complotdenkers” onder aanvoering van Wim Dankbaar. Nu Jasper in de knip zat, konden ze ook tot mijn vervolging overgaan. Er was immers een juridische waarheid gecreëerd, een oplossing van de moord, die lijnrecht tegenover de mijne stond. Wim Dankbaar had spoken gezien, in feite was hij niet goed snik. Hij moest nu definitief de mond worden gesnoerd. Want er was een 100% DNA-match en de man had ook nog een volledige bekentenis afgelegd. Geen hond die gelooft dat Justitie zo rot is dat het deze twee bewijsmiddelen kan en durft te vervalsen. Maar Wim Dankbaar had geen spoken gezien. Wat Wim wel zag was een monster. Een groot liegend monster onder aanvoering van mannen als Joris Demmink en Harm Brouwer, de hoogste heren van Justitie.

Nu zal dit voor de meeste mensen nog te zot voor woorden klinken, maar daarom hebben we ook het boek geschreven. Het boek zal u overtuigen. U zult van de ene verbazing in de andere vallen. U zult feiten en getuigenissen tot u nemen waar u nooit eerder over heeft gehoord. En u zult begrijpen dat al deze feiten doelbewust aan u onthouden zijn. Het boek zal u verontwaardigen en hopelijk ook boos maken. Maar ver voor het omslaan van de laatste bladzijde zult u beseffen dat dit het grootste schandaal uit onze moderne rechtsgeschiedenis is. Het is misschien geen vrolijk onderwerp, maar van de eerste proeflezers hebben wij al begrepen dat het heerlijk wegleest, de aandacht vasthoudt en op tal van punten de humor heeft weten te bewaren.

Tot slot wil ik dan nog iets zeggen over Hans, of beter gezegd tegen Hans. Hans, het is denk ik een Godsgeschenk dat jij mij bijna een jaar geleden hebt benaderd. Want zonder jouw onorthodoxe en eigenzinnige aanpak, waren we nooit zo ver gekomen. Dan was ik waarschijnlijk altijd een roepende in de woestijn gebleven. Complotgekkie nummero 1, zoals Freddy Vaatstra mij onlangs noemde. Hans, bedankt! Ik geef nu het woord terug aan jou.

Wim Dankbaar, Overveen, 9 mei 2014