U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

^ De Nieuwe cover van de herziene uitgave (derde druk)

 

 ^ Maaike Vaatstra (nu Terpstra) in 2011

 

 ^ Maaike Vaatstra in december 2013. Gesloopt door het OM, justitie, politie en de laatste 2 jaar vooral door haar ex-man Bauke en haar kinderen....

 ^ Is dit de moordenaar van Marianne? Jasper Steringa? Lees het boek en die vraag wordt glashelder beantwoord met: 'Nee'

 

Of is dit de moordenaar van Marianne: Ali Houssein Hassan (Ali Heval). Lees het boek en die vraag wordt even helder als overtuigend beantwoord met: 'Ja'

Marianne Vaatstra. Als doden konden spreken.....

 

Campingverslag, productie bij grieven apelprocedure 

 

Verklaring

 

Verslag van gesprek tussen Maaike Terpstra en Hans Mauritz op de camping in Appelscha van vrijdag 30 mei 2014

 

Op dinsdag 27 mei 2014 legde ik enkele bezoeken in Friesland . Ik maakte van de gelegenheid gebruik om bij Maaike een exemplaar van het boek af te geven. Ik wist, zo’n 20 dagen na de boekpresentatie, niet zeker of het al in het bezit was van Maaike en besloot haar een exemplaar persoonlijk te overhandigen. Tenslotte was het boek aan haar opgedragen als blijk waarvan op pagina 5 de tekst is opgenomen ‘Voor Maaike’.  Maaike bleek niet thuis waarop ik het exemplaar in een gesloten, blanco enveloppe discreet bij de buurman heb afgegeven. Deze beloofde het zodra Maaike weer thuis zou zijn het aan haar af te geven. De buurman  liet weten dat Maaike met haar zus, mevrouw Sietske Kingma, op de camping in Appelscha verbleef. Voor mij was er echter geen aanleiding Maaike daar te bezoeken of om haar aldaar het boek te overhandigen.

 

Op donderdag 29 mei was ik wederom in Friesland. Ditmaal om onder andere een bezoek te brengen aan de vader en moeder van de van moord op Marianne Vaatstra veroordeelde Jasper Steringa. Tijdens mijn aanwezigheid in Friesland werd ik gebeld door een dame welke zich uitgaf als een voormalig hoertje van Ludger Dill, die volgens getuigen bij de moord betrokken is geweest. De dame wilde mij dringend spreken en we spraken nog diezelfde middag af in een cafeetje in de buurt van Dokkum.  De dame liet me weten het boek te hebben gelezen waarna er voor haar tal van zaken duidelijk waren geworden. Bovendien liet ze me een haarklemmetje zien zoals zij dat kort na de moord op Marianne in de auto van Dill had gevonden. Ze had hem er niet mee willen confronteren omdat er tussen beiden ook een liefdesrelatie bestond en zij op de hoogte was van het gewelddadige karakter van Dill. Uit de media had ze kort na de moord over de haarklemmetjes gehoord en ook de werkster van Jan Cloppenburg, waar Dill veel verbleef, had ze begrepen om wat voor soort klemmetjes het ging.  De dame overhandigde mij het klemmetje voor verder onderzoek. Ik begreep een (mogelijk) belangrijk bewijsstuk in handen te hebben en wist ook dat Maaike een deel van de klemmetjes van het OM weer terug had gekregen en deze ook nog in haar bezit had.

 

Bovenstaande vormde natuurlijk vooralsnog voor een acute reden om Maaike te bezoeken om e.e.a te verifiëren. Naar goed journalistiek gebruik en in het kader van hoor en wederhoor lag er voor mij geen andere weg open dan Maaike kort te bezoeken om een verdere identificatie te verkrijgen van het haarspeldje zoals dat nu in mijn bezit was.

 

Omdat ik van de buurman van Maaike wist dat zij in haar chalet op de camping in Appelscha verbleef ben ik op vrijdag 30 mei naar Appelscha gereden. In weerwil  van de omschrijving van de raadsman van Maaike (lastig vallen van zijn cliënt) was er derhalve een dringende noodzaak voor een bezoek aan Maaike.

 

Ik trof de beide dames bij het chalet van Kingma dat ongeveer 50 meter tegenover dat van Maaike is geplaatst. De beide dames lagen op een ligstoel kennelijk een dutje te doen. Terwijl ik aan het hek bleef staan  grapte ik ‘wakker worden dames’ waarop beiden ‘overeind kwamen’.  Ik vroeg Maaike of ik haar kort, een enkele minuut, kon spreken en dat het belangrijk was. Dat ik haar niet lastig wilde vallen maar dit gewoon even moest. Maaike keek me indringend aan en duidelijk was dat ze me herkende.  Daarop vroeg ze me vriendelijk dat het toch maar beter was om even verder te komen. Gedrieën zetten we ons aan de tafel op het terras van het chalet. Er ontspon zich een allervriendelijkst gesprek en zelfs in het eerste kwartier kwam het gesprek niet op het haarklemmetje. Toen dat wel het geval was bevestigde Maaike meerdere malen dat het klemmetje identiek was aan de vijf anderen die zij in haar bezit had. Het klemmetje heeft tijdens de duur van het gesprek (van het begin van de middag tot circa 16.00 uur , steeds op tafel gestaan en steeds was er weer de bevestiging.

 

Ik liet Maaike weten dat ik twee dagen eerder een boek had afgegeven bij haar buurman in Zwaagwesteinde. Ze liet weten daar zeer bij mee te zijn en ook dat ze het aandachtig zou gaan lezen. Ik had nog wel exemplaren in de auto liggen maar die stond meer dan 2 kilometer verderop bij de hoofdingang. Maaike liet weten het boek onmiddellijk bij thuiskomst (die avond nog) bij de buurman te zullen afhalen.

 

Ik kaartte aan dat wij in weerwil van het kort geding dat Maaike ons had aangedaan (lees: niet Maaike) toch op pagina 4 hebben laten afdrukken de tekst ‘Voor Maaike’. Maaike was zichtbaar ontroerd. Het was overduidelijk dat Maaike vanuit een soort van vergoelijking (vanwege de tekst op pagina 4 dus) zelf meteen over het kort geding begon. Ze liet me letterlijk weten: ‘Ik wist van niets. Dat hebben de kinderen en Bauke zonder mij in gang gezet. Ik begreep later pas dat het moest gaan over een verbod op het boek en een verbod om mijn dagboek rechtstreeks over te nemen. Met dat laatste was ik het overigens wel eens omdat het teveel verdere ellende binnen het gezin zou geven. Maar van mij had dat kort geding niet gehoeven omdat Wim beloofd had dat hij privé-zaken weg zou laten en ik later ook had begrepen dat jullie helemaal niet van plan ware het dagboek een-op-een over te nemen. Maar, nogmaals, ik wist van niets”. Ik confronteerde Maaike met een mailtje dat ik twee dagen voor de kort geding-zitting van december 2013 had ontvangen van een goede kennis van Maaike, Gea van de Veen, waarin stond dat Gea Maaike had gesproken (op de dag van het versturen van het mailtje) en dat Maaike haar had verteld dat ze van nies wist en dat het allemaal via de kinderen en haar ex-man ging. Dat ze Yehudi Moszkovicz nog nooit had gesproken. Dat ze van een boete van 50.000 euro ook niets wist en al helemaal nooit dus voor input voor de dagvaarding had gezorgd. Maaike bevestigde de inhoud van het mailtje en dat ze dat ook als zodanig met Gea van der Veen had besproken.

 

Als er voor de zoveelste keer koffie wordt ingeschonken (zegt iets over de duur van mijn verblijf bij Maaike op haar uitdrukkelijke wens) hebben we een groot deel van de inhoud van het boek gedrieën doorgesproken. Ook Maaike’s zus is het nagenoeg overal mee eens. De zussen zijn twee handen op een buik en dus is het raadselachtig dat de raadsman Maaike’s zus als getuige op wil roepen. Ik doe uitputtend verslag  van wat er zoal in het boek te lezen is en welke personen er niet bepaald best vanaf komen. Elke keer weer lacht Maaike genoeglijk en vult mij zelfs aan met details en andere feiten. “Het is goed dat het boek er is’. Laat Maaike weten. Vol overtuiging. ‘Ik kan en mag het allemaal niet eer zeggen omdat ik anders mijn kinderen en kleinkinderen niet meer te zien krijg. Maar het is goed als in geheel Nederland duidelijk wordt wat hier gebeurd is”. Als ik laat weten dat het boek juist en vooral voor Bauke een enorme aanklacht is zegt Maaike: “Ik walg van die man. Alles wat jij nu verteld over wat er in het boek staat is hij het mee eens. Maar nu ineens niet meer”. Als ik Maaike vertel dat wij in het boek stellen dat Bauke zijn dochter met de grootst mogelijke leugen onder de grond heeft gestopt, knikt Maaike instemmend. “Ja, jongen, het is niet te bevatten. Als Bauke zijn rug recht had gehouden was die verschrikkelijke uitzending van Peter R.  De Vries waarin Marianne als een slet wordt weggezet er nooit gekomen. Hij heeft het gewoon laten gebeuren en willens en wetens het hele verhaal mee in de doofpot gestopt. Ik ben drie weken ziek geweest van die uitzending. Dat ik bij de dokter de deur plat loop heeft niets van doen met jullie zoals de pers dat eenieder wil geloven. Dat is allemaal te wijten aan hetgeen er na de aanhouding van Jasper is gebeurd en dat ik monddood ben gemaakt. Publiceer alstublieft niet wat ik nu zeg want ik krijg daar grote problemen mee.

 

Maaike laat weten dat ze het ook niet op haar geweten wil hebben dat Wim (Dankbaar) nu zo onder vuur wordt gelegd en tonnen aan boetes riskeert. Ze vind het een verschrikkelijk idee maar zegt nu niet te weten hoe dit allemaal te voorkomen. Maaike  geeft toe dat de spagaat waarin ze verkeerd haar sloopt. Ze ziet geen uitweg en is het liefst zo vaak als mogelijk met haar zus in haar chalet in Appelscha.

 

Duidelijk is dat hetgeen de raadsman van eiser stelt in zijn Memorie van antwoord in principieel appel tevens memorie van antwoord in incidenteel appel dat Mauritz zijn cliënt lastig gevallen zou hebben op de camping totaal bezijden de waarheid is.  Het is hoogst onaannemelijk, ja, uitgesloten dat dit door Maaike Terpstra aan Moszkovicz is verteld. Zoveel zelfverloochening is volstrekt ondenkbaar en het is dan voor de waarheidsvinding van ongekend belang dat de raadsman niet alleen mevrouw Kingma als getuige onder ede laat horen maar in dit verband ook mevrouw Maaike Terpstra. Het is volstrekt ondenkbaar dat Maaike deze beweringen van de raadsman onder ede gestand zou doen.  Iets wat ook geldt voor de duur van het gesprek (van circa 14.00 uur tot 16.00 uur) als wel voor de algehele inhoud van het besprokene (punt 8 van de memorie van de Memorie van antwoord in Principieel appel tevens memorie van antwoord in incidenteel appel van Moszkovicz).

 

Bij het afscheid van het gesprek laat mevrouw Kingma weten ook graag een boek te willen ontvangen. Ik beloof een exemplaar af te geven bij de receptie zodat zij op weg naar huis die avond dit exemplaar op kan pikken. Ze is er erg blij mee.

 

Vanzelfsprekend ben ik bereid hetgeen hierboven omschreven onder ede te bevestigen.

 

J. Hans Mauritz,

 

2 september 2014